غروبی سخت و دلگیر است و من تنها و غمگینم نگاهم را به اوج ارغوانی رنگ می دوزم
و ان دم میزنم فریاد خدایا کاش غروبی را چنین غمگین و جان فرسا نمی دیدم
که من دیری در این ارزوی خام می سوزم و گویم دم به دم با خودبر این بی همزبانی ها صبوری کن

من عاشقتم

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم... چون دنيا يه روز تموم ميشه... نميخوام بگم که مثل گلی... چون گل هم يه روز پژمرده ميشه... نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس... چون شب هم بالاخره تموم ميشه... نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی... چون اب که هميشه پاک نميمونه... نميخوام بگم که دوستت دارم... چون منکه اصلا دوستت ندارم... بلکه من عاشقتم...     بیچاره دلم   نمیدانم چگونه با دلم گفتم که عاشق تا ابد بر عشق میبالد  اگر چه در غم و تنهاییش هر شب دل آشفته به حال خویش مینالد  نمیدانم چگونه قانعش کردم که پایبندی ضرورت در وجود است  اگر چه پیکرش از پایبندی تباه است و سایه است و کبود  نمی دانم چگونه خواهشش کردم که بر درد وجفای عشق طاقت کن  دوباره مثل هرروزازگذشته درون غربت خود ای دل عادت کن  نمی دانم چگونه باورش دادم بدون عشق معنایی ندارد دل  ـ وبیچاره دلم چون باورش شد  بودن عشق رعنایی ندارد دل    ارادتمند همه ی شما (رضا)       دلم گرفت دلم گرفت از آسمون، هم از زمين هم از زمون تو زندگيم چقدر غمه، دلم گرفته از همه اي روزگار لعنتي، تلخه بهت هر چي بگم من به زمين و آسمون دست رفاقت نمي دم امشب از اون شبهاست که من، دوباره ديوونه بشم تو مستي و بي خبري اسير ميخونه بشم امشب از اون شبهاست که من، دلم مي خواد داد بزنم تو شهر اين غريبه ها دردم رو فرياد بزنم از اين همه دربه دري تو قلب من قيامته چه فايده داره زندگي اين انتهاي طاقته از اين همه در به دري به لب رسيده جون من به داد من نميرسه خداي آسمون من       خداوندا ! اگر روزي تو از عشرت به زير آيي...لباس فقررا پوشي      غرورت را براي نان بريزي پاي نامردان          وگر با مردمان انگيزي شتابان در پي روزي                زپيشاني عرق ريزي وشب آزرده و خسته                   شهيد دست و زبان بسته به سوي خانه باز آيي                         زمين و آسمان را كفر گويي                            اگر در ظهر گرماخيز تابستان كنار سايه ي ديوار                                    تن خود را به دست خاك بسپاري                                      لبان تشنه را در كاسه ي مسيني قير اندود بگذاري                                             وقدري آن طرفتر خانه ي مومن در روبه رو بيني                                               ودستانت براي سكه اي اين سوي و آنسو در گذر باشد                                                         به اميدي كه شايدرهگذاري از درد دلت باخبر باشد                                                                   زمين و آسمان را كفر گويي     خداوندا !!!!     اگر روزي بشر گردي زحال من خبر گردي           و با چشمان خود نامردمي ها را بيني                  باز پشيمان ميشوي از قصه ي خلقت                         از اين بودن                                        از اين بدعت                                              زمين و آسمان را كفر مي گويي                                      نمي گويي؟؟؟!!!

 برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو